Μπούτσκος: «Το τραύμα του Μπιλμπάο το κουβαλάμε ακόμα – Ήμασταν εξαιρετικά καλοί στρατιώτες»

Ο Παντελής Μπούτσκος, άνοιξε τα χαρτιά του στο Man to Man Powered by Stoiximan, πραγματοποιώντας έναν συνολικό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε στον πάγκο του ΠΑΟΚ.

Ο Έλληνας τεχνικός μίλησε για τις δυσκολίες που συνάντησε όταν ανέλαβε την ομάδα σε μία απαιτητική περίοδο, την διαχείριση ενός ρόστερ που άλλαζε, αλλά και το αποτύπωμα που του άφησε ο χαμένος τελικός στο Μπιλμπάο.

Ο Μπούτσκος στάθηκε ιδιαίτερα στις συνθήκες που επικρατούσαν όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Δικεφάλου, με την μεγαλύτερη επιτυχία για εκείνον ήταν το γεγονός ότι το σύνολό του λειτούργησε ενωμένο και με αυταπάρνηση.

Αναλυτικά, οι δηλώσεις του Παντελή Μπούτσκου:

Για την περσινή χρονιά:

«Σίγουρα ήμασταν πολεμιστές! Όταν εγκαταλείποντας το γήπεδο γνωρίζοντας ότι τα έχεις δώσει όλα και είσαι σίγουρος ότι έκανες μια γενναία προσπάθεια με όλα σου τα λάθη και όλες τις ατέλειές σου, σίγουρα φεύγεις με αυτή την αίσθηση. Ότι έδωσες ό,τι είχες και πολέμησες. Ναι! Θεωρώ ότι ήμασταν εξαιρετικά καλοί στρατιώτες».

Για το αν η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του ΠΑΟΚ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη δοκιμασία της προπονητικής του καριέρας

«Ήταν μια τεράστια πρόκληση και για την αλλαγή της διοικητικής δομής αλλά και για την αλλαγή του ρόστερ γιατί ήρθαν καινούργιοι παίκτες. Ήταν ένα σημείο όπου φαινόταν ότι είχε χαθεί η χημεία της ομάδας γιατί ήρθαν παίκτες που ήθελαν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω με μεγαλύτερα συμβόλαια. Οπότε, ήταν μια τεράστια πρόκληση το πώς θα βρούμε τη χημεία μας, πώς θα επικοινωνήσουμε και πώς θα διασαφηνιστούν οι ρόλοι για να μπορέσει να λειτουργήσει όλη αυτή η συνθήκη».

Για το αποτύπωμα που του άφησε η περασμένη σεζόν:

«Στην αρχή ήμουν πολύ κλειδωμένος γιατί είχαμε ένα καταιγιστικό πρόγραμμα. Με τον ΠΑΟΚ, νομίζω παίξαμε 14 αγώνες σε 45 ημέρες που ήταν must win. Ένα λάθος να κάναμε, δε θα βγαίναμε 3οι στο ελληνικό πρωτάθλημα ή δεν θα είχαμε την πορεία που κάναμε στην Ευρώπη. Το συναίσθημα που μου έχει αφήσει είναι γαλήνη. Νιώθεις ότι διάλεξες και έδωσες τις σωστές μάχες και αφήνει την αίσθηση ότι πολεμήσαμε».

Αναλογιζόμενος τη χρονιά που ολοκληρώθηκε, αν υπάρχει κάτι που θα έκανε διαφορετικά:

«Ξέρετε, αυτό είναι το “αυτομαστίγωμα” του προπονητή! Τελειώνει ο αγώνας και αρχίζει και σκέφτεται ποια πράγματα θα μπορούσε να κάνει καλύτερα (…). Στο μπάσκετ κυνηγάς την τελειότητα ως μία ουτοπία που ξέρεις δε θα έρθει ποτέ».

Για τις επιρροές που δέχθηκε από τους προπονητές με τους οποίους συνεργάστηκε στην πορεία της καριέρας του:

«Είμαι πολύ τυχερός γιατί όλα αυτά τα ονόματα που αναφέρετε είναι εκτός από εξαιρετικοί προπονητές και σπουδαίοι άνθρωποι. Ο καθένας, με τον τρόπο του, έχει “γράψει” μέσα μου».

Για το αν στο μπάσκετ η προσωπικότητα είναι εξίσου σημαντική με το ταλέντο:

«Σίγουρα ο ανταγωνισμός είναι πολύ σκληρός. Όλα τα παιδιά για να φτάσουν στο επίπεδο να παίξουν στην Α1 έχουν κάνει τρομερές θυσίες. Έχουν βάλει και το μυαλό και το σώμα τους σε τρομερά μεγάλες δοκιμασίες. Άντεξαν και έφτασαν στο επίπεδο να είναι ανταγωνιστικοί στην πιο μεγάλη σκηνή. Θέλει και πνευματική δύναμη και αφοσίωση, αλλά από ‘κει και πέρα ασκούνται τόσο μεγάλες πιέσεις και είναι τόσο “εκτεθειμένοι” (οι παίκτες) στην κριτική, που μια μεγάλη προσωπικότητα μπορεί να διαχειριστεί πολύ καλύτερα όλο αυτό που συμβαίνει (…)».

Πώς διαχειρίζεται ο ίδιος την ήττα:

«Είναι τόσο μεγάλη η πίεση της δουλειάς και τόσο απαιτητικό αυτό το επάγγελμα, ειδικότερα σε μια λίγκα όπου δεν υπάρχει και πολλή υπομονή -βλέπουμε ότι ο προπονητής είναι ο πρώτος που αλλάζει-, όπου όταν έρθει μια σκληρή ήττα, η διαχείρισή της είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι. Αρχικά (ο προπονητής) πρέπει να έχει καλλιεργήσει την κουλτούρα στην ομάδα ότι εφόσον δώσαμε ό,τι είχαμε και προσπαθήσαμε, σίγουρα πρέπει να είμαστε οκ με αυτό. Από ‘κει και πέρα όμως, είναι τόσες οι λεπτομέρειες που μπορεί να κρίνουν ένα παιχνίδι που θα πρέπει να μπεις σε μια διαδικασία συνεχούς βελτίωσης όλων, και το κυριότερο πώς θα μανατζάρεις το γκρουπ (…). Θα σας πως ένα παράδειγμα. Εμείς είχαμε μια πολύ σκληρή ήττα στον τελικό στο Μπιλμπάο και γυρίσαμε με το “τραύμα”. Γιατί όταν παίζεις σ’ έναν ευρωπαϊκό τελικό και δε φέρνεις το Κύπελλο που τόσο ονειρευόταν ο κόσμος του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη, υπάρχει ένα μικρό τραύμα. Σε 48 ώρες παίζαμε playoffs με το Περιστέρι, μία πολύ καλή ομάδα. Μπήκαμε μέσα στην αίθουσα του βίντεο και είπαμε ότι αυτό το “τραύμα” πρέπει το αντιμετωπίσουμε. Δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε. Δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι δεν μας πείραξε και να πάμε στο επόμενο παιχνίδι. Θα πρέπει να αγκαλιάσεις το τραύμα, να πάρεις το μάθημα και να συμφιλιωθείς με αυτό, εφόσον ήσουν εντάξει στην προσπάθεια. Στο κάτω κάτω, αυτές είναι οι στιγμές που σε διαμορφώνουν. Οπότε, πρέπει να το αντιμετωπίσεις, να βιώσεις τον πόνο και να πας παρακάτω».

Για το αν έχει καταφέρει να αφήσει πίσω του την απώλεια του ευρωπαϊκού τελικού:

«Σίγουρα υπάρχει με κάποια μορφή το “τραύμα”. Το “κουβαλάμε”, μάς διαμορφώνει, αλλά ήταν τόσο γενναία η προσπάθεια που κάναμε, που μπορούσαμε να κοιτάξουμε τον κόσμο του ΠΑΟΚ στα μάτια και να ξέρει ότι τα δώσαμε όλα».

Για το μεγαλύτερο όνειρο που εξακολουθεί να έχει ως προπονητής:

«Ω, Θεέ μου! Όσο μεγαλώνεις ωριμάζεις και αποφεύγεις έναν κόσμο ακραίων συναισθημάτων. Οπότε το να είμαι σ’ έναν οργανισμό, να εξελίσσομαι μαζί με αυτόν, να βελτιώνομαι και να παράγεις αξίες, είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό για εμένα».