Η κούπα χάθηκε, το μήνυμα εστάλη

Το Super Cup ολοκληρώθηκε χωρίς τη μεγάλη έκπληξη στον τελικό. Έστειλε, όμως, μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση και σε αυτό είχε καθοριστικό ρόλο ο ΠΑΟΚ. Γράφει η Όλγα Χιονίδου

Εν μέρει, η «αποστολή» του ΠΑΟΚ σε αυτή την πρώτη επίσημη δοκιμασία της σεζόν 2026-27 επετεύχθη. Αν αναλογιστούμε ότι ο Δικέφαλος είναι μια ολοκαίνουρια ομάδα, με νέο προπονητή, νέους στόχους, μεγάλες προσδοκίες, που καλείται παράλληλα να μάθει να ζει σε συνθήκες πρωταθλητισμού, μπορούμε να πούμε ότι η αποστολή εξετελέσθη με… σχετική επιτυχία.

Στα δικά μου μάτια, ο στόχος του ΠΑΟΚ σε αυτό το Super Cup ήταν να παρουσιαστεί σοβαρός, πειθαρχημένος, να παίξει το μπάσκετ που μπορεί σε αυτή τη χρονική στιγμή της σεζόν και ταυτόχρονα να διεκδικήσει ό,τι καλύτερο αναλογεί στις δυνατότητές του. Η παρουσία του στον τελικό και το γεγονός ότι κατάφερε να «σπάσει» το δίπολο του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού είναι μια αναμφισβήτητη επιτυχία. Μην παρεξηγηθώ. Δεν υποστηρίζω ότι άλλαξε οριστικά τους συσχετισμούς στο ελληνικό μπάσκετ, κατάφερε όμως να «πετάξει» εκτός διοργάνωσης έναν από τους δύο μόνιμους διεκδικητές του τίτλου. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Άλλωστε, δεν έχει υπάρξει άλλη φορά στο Super Cup υπό τη νέα του μορφή, που να συμμετέχουν αμφότεροι οι «αιώνιοι» και να μην βρεθούν μαζί στο ζευγάρι του τελικού.

Το σημαντικότερο από όλα, όμως, είναι πως ο ΠΑΟΚ έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα προς τους αντιπάλους του. Ο Δικέφαλος έδειξε τα δόντια του. Παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτει πληρέστερο ή ποιοτικότερο ρόστερ από τις δύο ομάδες της πρωτεύουσας, έχοντας μάλιστα και απουσίες, κατάφερε να διεκδικήσει το τρόπαιο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι ο ΠΑΟΚ στάθηκε τυχερός ή ευνοήθηκε -ναι, ακούσαμε κι αυτά τα αστεία- στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό επειδή το «τριφύλλι» είχε ελλείψεις, δεν μπορεί να πει το ίδιο για τον τελικό. Ο ΠΑΟΚ βρέθηκε στο -21 απέναντι στους Πρωταθλητές Ευρώπης. Κι εκεί που οι περισσότεροι θεωρούσαμε ότι το ματς είχε τελειώσει και η ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι θα προσπαθούσε απλώς να συμμαζέψει τη διαφορά, κατάφερε να βγάλει αντίδραση, να επιστρέψει και να ξαναμπεί στη διεκδίκηση της νίκης.

Ο ΠΑΟΚ έδειξε ότι δεν «μασάει». Έδειξε πάθος, θέληση και πιστοποίησε ότι θα αποτελέσει τον μεγάλο «πονοκέφαλο» των δύο αιωνίων στη συνέχεια. Αυτό από μόνο του είναι κατόρθωμα, ειδικά από τη στιγμή που το απέδειξε στις 27 Σεπτεμβρίου και με την ομάδα να είναι ακόμα ανέτοιμη και χωρίς να υπάρχει διαθέσιμο καθαρό «4άρι» στη διάθεση του κόουτς Τρινκιέρι.

Σίγουρα, ένα τρόπαιο μετά από 27 χρόνια θα ήταν το ιδανικό ξεκίνημα για τη σεζόν. Θα έδινε ακόμα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και θα ωθούσε τους παίκτες με τον καλύτερο τρόπο ενόψει του μαραθωνίου στο EuroCup και της μάχης στο πρωτάθλημα. Δεν ήρθε. Συνεχίζουμε. Η σεζόν, άλλωστε, είναι τεράστια και κρίνονται τόσα πολλά για το μέλλον του τμήματος, που δεν γίνεται να σταθούμε σε ένα χαμένο τρόπαιο, στο οποίο ο ΠΑΟΚ δεν πόνταρε εξ αρχής τα πάντα.

ΥΓ. 1. Γιατί αν ο Δικέφαλος έστειλε μήνυμα στους απέναντι ότι επέστρεψε για να τους κάνει τη ζωή δύσκολη, έστειλε και η διαιτησία το δικό της μήνυμα στον ΠΑΟΚ. Το κεφάλαιο της διαιτησίας είναι τεράστιο, πολυσύνθετο και, στα δικά μου μάτια, σχεδόν ανεπίλυτο. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν όλοι βλέπουμε το ίδιο άθλημα ή αν η τοξικότητα στο ελληνικό μπάσκετ έχει τυφλώσει ορισμένους, σε σημείο να ερμηνεύουν τις φάσεις κατά το δοκούν. Μάλλον το δεύτερο ισχύει.

Ακόμη πιο εκνευριστική, βέβαια, είναι η εκατέρωθεν υποκρισία. Προκειμένου να περάσουν τη δική τους γραμμή, ορισμένοι καταφεύγουν σε… περίεργα μονοπάτια. Τον τρόπο με τον οποίο πήγαν να «κλέψουν» την πρόκριση του ΠΑΟΚ στον ημιτελικό, τον έκαναν «σημαία» στον Ολυμπιακό. Στον τελικό, όμως, οι κωμικές αποφάσεις των διαιτητών έγιναν ξαφνικά αναρτήσεις στο X από την πλευρά του Παναθηναϊκού. Τοξικότητα και υποκρισία, που καλό θα ήταν να μην «καταναλώνονται» αμάσητα από κανέναν, λες και μιλάμε για αυθεντίες του αθλήματος.

ΥΓ. 2. Τα καλύτερα έρχονται… και μπορεί να έρθουν πολύ νωρίτερα από όσο πιστεύουμε.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο Ταϊρί αποθέωσε τον Τρινκιέρι και είπε αυτό που είδαν όλοι