Στην άκρη τα «what if», μπροστά η ανάγκη για αναγνώριση

Δεν θα βιαστώ να χαρακτηρίσω το σημερινό παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό ως, πιθανότατα, το τελευταίο της σεζόν για τον ΠΑΟΚ. Το πιθανότερο άλλωστε είναι να διαψευστώ όπως κατάφερε αυτή η ομάδα να διαψεύσει, ξανά και ξανά, όχι μόνο εκείνους που έβλεπαν «λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς», αλλά και τους απλά ρεαλιστές που έβλεπαν ένα σχετικά χαμηλό ταβάνι.

Ο ΠΑΟΚ σήμερα (30/5, 13:50) δεν θα μπει στο «παλατάκι» απλά για μία τελευταία, καλή εντύπωση. Όσοι το πιστεύουν, καλό θα είναι να αναθεωρήσουν. Το έδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο η εμφάνιση της Πέμπτης. Στο ρόστερ του ο ΠΑΟΚ δεν έχει παίκτες που έχουν κλείσει εισιτήρια για να φύγουν την Τρίτη ή την Τετάρτη. Έχει παίκτες που θέλουν να το ζήσουν ως το τέλος. Ακόμη και αν δεν το καταφέρουν, θα ξέρουν αλλά θα φροντίσουν να το μάθουμε και όλοι οι υπόλοιποι, ότι το πήγαν ως το τέλος.

🦅 GAMEDAY
🆚 @Paobcgr
🗓️ Saturday 30/05
⏰ 14:50
📍 PAOK Sports Arena
🏀 @StoiximanGBL | Semi Finals – Game 2
🎫 https://t.co/5YdiJccVLf
📺 ΕΡΤ 2 Σπορ #PAOK ⚫️⚪️ pic.twitter.com/olVkf4uWwZ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

— PAOK BC (@PAOKbasketball) May 30, 2026

Μέσα στα πολλά «what if» που άφησε το βράδυ της Πέμπτης, υπάρχει ένα περισσότερο κυρίαρχο από όλα τα άλλα: Αν στο ΟΑΚΑ αποδίδονταν μπασκετική δικαιοσύνη, έκανε ο ΠΑΟΚ το πρώτο διπλό του μετά από 28 χρόνια, το break και το 1-0, αλήθεια ποιος θα μπορούσε να σώσει ΑΥΤΟΝ τον Παναθηναϊκό στο «παλατάκι»; Γιατί ναι μεν απέναντι του ο ΠΑΟΚ έχει έναν «συμμορία από MVP» όπως είπε η κινητή μηχανή παραγωγής ατάκας που ακούει στο όνομα Παντελής Μπούτσκος, όμως προς το τέλος της κανονικής διάρκειας του αγώνα στο ΟΑΚΑ είχαμε άλλη εικόνα. Τα πρόσωπα και η γλώσσα του σώματος του Άταμαν και τον παικτών του παρέπεμπαν σε ομάδα που είχε παραδοθεί. What if λοιπόν και τι θα γινόταν σήμερα, έστω και στο καταμεσήμερο, έστω και στην αρχή ενός τριημέρου, αν ο ΠΑΟΚ έκανε το 1-0; Πανζουρλισμός και παράκρουση για ένα εισιτήριο. Κάτι σαν μέρες Μπιλμπάο.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Μετά το ΟΑΚΑ, ο Μενέτι έρχεται στη Θεσσαλονίκη για το Game 2

Δεν έχει πια μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη, ειδικά σήμερα, είναι να αποδοθούν στους παίκτες και τους προπονητές, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν θα βρίσκονται στην ομάδα στη νέα σεζόν, οι τιμές που τους αρμόζουν. Ένα γήπεδο που θα δίνει την εικόνα ημιτελικού, μία κερκίδα που θα στέλνει το μήνυμα σε όλες τις κατευθύνσεις ότι «είμαστε εδώ». Ένα χειροκρότημα, ακόμη και αν θα είναι το τελευταίο. Ο Ταϊρί και ο Μπέβερλι, ο Μέλβιν και ο Μουρ, ο Ντίμσα και ο Περσίδης, ο Φίλλιος και ο Ιατρίδης και στο τέλος ο Μπούτσκος και Καραΐσκος, το κέρδισαν αυτό το δικαίωμα. Και πού ξέρει κανείς, ίσως έχουν κάτι ακόμη να μας δείξουν…