Το αποτέλεσμα καλύπτει, αλλά δεν… κρύβει

Η τρίτη ευρωπαϊκή νίκη του ΠΑΟΚ στους ομίλους του EuroCup ήρθε, χωρίς όμως ο Δικέφαλος να πείσει για ακόμη μία φορά. Γράφει η Όλγα Χιονίδου.

Δεν κατατάσσω τον εαυτό μου στους πεσιμιστές, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ομάδα με την οποία ασχολούμαι. Μπορώ να πω, όμως, ότι η εικόνα του ΠΑΟΚ απέναντι στην Ουλμ με προβλημάτισε. Σε αυτή τη φάση της σεζόν, τα αποτελέσματα έχουν μεγαλύτερη σημασία. Οι νίκες έρχονται κι αυτό είναι το σημαντικότερο. Μιλάμε για μια καινούρια ομάδα, με νέο προπονητή, νέο σταφ και παίκτες που προέρχονται από διαφορετικά πρωταθλήματα και καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα νέο περιβάλλον. Ένα περιβάλλον που μαθαίνει κι αυτό να λειτουργεί με όρους πρωταθλητισμού. Πολλά νέα δεδομένα για πολλούς, ακόμη και για εμάς τους δημοσιογράφους. Όλοι προσπαθούμε να βρούμε τα πατήματά μας και, με την ίδια λογική, περιμένεις ότι θα τα βρει και η ομάδα. Παρά τις συνθήκες αυτές, όμως, ο Δικέφαλος εξακολουθεί να μην πείθει με την εικόνα του.

Στις 21 Οκτωβρίου, ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Ουλμ, μια ομάδα που, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Τόσο καιρό συζητούσαμε για την άμυνα που ΔΕΝ έπαιζε ο ΠΑΟΚ. Μήπως ήρθε, λοιπόν, η ώρα να ασχοληθούμε και με την επίθεση που ΔΕΝ έπαιξε απέναντι στους Γερμανούς;

Η αμυντική λειτουργία των «ασπρόμαυρων» ήταν καλή, αν τη συγκρίνουμε με όσα έχουμε δει στις προηγούμενες αναμετρήσεις. Όχι τέλεια, αλλά υπήρξαν δείγματα βελτίωσης και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Η ομάδα του Τάι Χάρελσον διέθετε τη δεύτερη καλύτερη επίθεση του EuroCup, με μέσο όρο 96,3 πόντους. Στο Παλατάκι έμεινε στους 78. Κι αυτό είναι ένα credit που πρέπει να πιστωθεί στον ΠΑΟΚ.

Αυτό που με ανησύχησε, όμως, ήταν ότι δεν είδα κάτι ενδιαφέρον στην επίθεση. Στη Ρόδο, ο ΠΑΟΚ πήρε το παιχνίδι έχοντας ως βασική επιθετική αιχμή τον Τσέντι Όσμαν. Ως ένα σημείο, αυτό είναι λογικό. Ο Δικέφαλος έχει στις τάξεις του έναν παίκτη που, κατά τη γνώμη μου, συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σμολ φόργουορντ της Ευρώπης. Έναν δεινό σκόρερ, που μπορεί να δημιουργήσει για τον εαυτό του και, όταν βρεθεί στη μέρα του, να σε «σκοτώσει». Φυσικά, το τεράστιο συμβόλαιό του δεν είναι απλώς μια οικονομική λεπτομέρεια. Δείχνει και τον ρόλο που καλείται να έχει, ως ο ηγέτης που θα πάρει την ευθύνη στα δύσκολα.

Πέρα, όμως, από την ποιότητα του Όσμαν, το… θράσος του Μπριν Ταϊρί και τις αναλαμπές του Μάρκους Φόστερ, τι άλλο βλέπουμε στην επίθεση; Υπάρχουν συνεργασίες; Κάποιες φορές ναι, κάποιες άλλες όχι. Ο ΠΑΟΚ εξακολουθεί να στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις προσωπικές ενέργειες των παικτών του. Τουλάχιστον αυτή ήταν η εικόνα που είδα εγώ απέναντι στην Ουλμ, ιδιαίτερα στο ξεκίνημα του αγώνα. Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Άλλο να έχεις παίκτες που μπορούν να πάρουν ένα παιχνίδι πάνω τους κι άλλο να περιμένεις ότι θα το κάνουν κάθε φορά, χωρίς η επίθεση να έχει σταθερές και ξεκάθαρες συνεργασίες.

Τα 21 λάθη, πάντως, δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση. Αν βάλουμε στην εξίσωση και τις μόλις επτά ασίστ σε 40 λεπτά, τότε έχουμε δύο αριθμούς που οφείλουν να προβληματίσουν το προπονητικό επιτελείο. Όταν ο ΠΑΟΚ δεν βρίσκει λύσεις από την περιφέρεια, έχοντας λιγότερο από 28% στα τρίποντα, η επίθεση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη και η ομάδα αναγκάζεται να ψάξει λύσεις μέσα από ατομικές ενέργειες. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν και οι ελεύθερες βολές. Ο Δικέφαλος είχε 32/49, αφήνοντας 17 πόντους από τη γραμμή. Δεκαεπτά χαμένες βολές δεν είναι μια λεπτομέρεια που μπορείς να προσπεράσεις. Είναι ένα στοιχείο που χρειάζεται άμεση βελτίωση.

Η σεζόν βρίσκεται ακόμη στην αρχή και η υπομονή είναι απαραίτητη. Χρειάζεται χρόνος για να βρει η ομάδα τη χημεία της, να αφομοιώσει τη φιλοσοφία του προπονητή και να αποκτήσει σταθερότητα. Δεν γίνεται να περιμένουμε ότι όλα θα λειτουργούν στην εντέλεια από τις πρώτες εβδομάδες. Από την άλλη, η υπομονή δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε όσα δεν λειτουργούν.

Ο ΠΑΟΚ κερδίζει και αυτό είναι που μετρά περισσότερο αυτή τη στιγμή. Όμως, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σεζόν, δεν αρκεί να περιορίζει τον αντίπαλο ή να περιμένει από την ποιότητα των μονάδων του να δώσει τη λύση. Χρειάζεται να βρει τρόπους να λειτουργεί καλύτερα ως σύνολο, να προστατεύει την μπάλα και να αξιοποιεί τις επιθέσεις του με μεγαλύτερη συνέπεια. Οι νίκες δίνουν χρόνο και ηρεμία. Το ζητούμενο είναι ο ΠΑΟΚ να τις αξιοποιήσει, ώστε στην πορεία να μη χρειάζεται απλώς να κερδίζει, αλλά να αρχίσει και να πείθει με το μπάσκετ που παίζει.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τρινκιέρι: «Υποφέραμε, αλλά αυτό είναι ο ΠΑΟΚ!»