Ζάρας: «Λάθος στιγμής γέννησης… Μακάρι να ήμουν νεότερος για τη γιορτή του ΠΑΟΚ!»

Μια γεμάτη, αυθεντική και απόλυτα συνειδητοποιημένη διαδρομή στα ελληνικά παρκέ έφτασε στο οριστικό της φινάλε. Ο Θοδωρής Ζάρας αποφάσισε να κρεμάσει τη φανέλα του σε ηλικία 39 ετών, ολοκληρώνοντας τον κύκλο του ως αθλητής εκεί όπου χτύπησε η καρδιά της καριέρας του: στον ΠΑΟΚ.

Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στο podcast Man to Man, powered by Stoiximan, ο έμπειρος σουτέρ γυρίζει τον χρόνο πίσω, από τις πρώτες αναμνήσεις στο τσιμεντένιο γήπεδο της Μπουμπουλίνας στη Σταυρούπολη, μέχρι τις απαιτητικές στιγμές της αποθεραπείας μετά από σοβαρούς τραυματισμούς.

Η αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ωστόσο, δεν σημαίνει και αποχαιρετισμό από τον Δικέφαλο. Ο Ζάρας γυρίζει σελίδα και αναλαμβάνει αμέσως έναν κομβικό, θεσμικό ρόλο ως Υπεύθυνος του Αναπτυξιακού Προγράμματος της ΚΑΕ, καθοδηγώντας τη νέα γενιά αθλητών μέχρι και την ανδρική ομάδα της Γ’ Εθνικής.

Οι δηλώσεις του Θοδωρή Ζάρα στο podcast Man to Man:

Για την απόσυρσή του: 

«Επεξεργαζόμουν την απόφαση τον τελευταίο χρόνο. Με το τέλος της σεζόν είδα πως κινείται η αγορά, είχα και μία συζήτηση με τον ΠΑΟΚ και πήρα αυτή την απόφαση. Είναι δύσκολο να σταματήσεις αυτό που κάνεις τόσα χρόνια, σε μία παραγωγική ηλικία (σ.σ. 39 χρόνων), αν δεν μιλάμε για τον αθλητισμό. Αν δεν γινόταν φέτος θα γινόταν είτε του χρόνου, είτε του παραχρόνου. Δεν είμαι των συναισθημάτων. Ίσως ήταν λίγο έως πολύ συγκινητικό, αν το έκανα στο τελευταίο ματς μου. Καλύτερα που έγινε έτσι. Είμαι ΟΚ όπως έγινε».

Το επόμενο βήμα:

«Οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ μου έκαναν μια πρόταση, την οποία αποδέχτηκα πολύ γρήγορα. Θα είμαι στο πόστο του αναπτυξιακού κομματιού όλη της ομάδας, μέχρι το εφηβικό που θα παίζει και στο ανδρικό της Γ’ Εθνικής, μετά τη συνένωση που κάναμε με τη “ΔΕΚΑ”. Είναι ένα υπεύθυνο πόστο, που είναι ενδιαφέρον παράλληλα. Είναι ακόμη πιο υπεύθυνο και πιο σημαντικό απ’ αυτό που έκανα τόσα χρόνια».

Τι θυμάται από τα πρώτα βήματα: 

«Έχω χαραγμένη μία ανάμνηση από την πρώτη μου προπόνηση. Είχα πάει με καθυστέρηση, με τον πατέρα μου. Είχαν ξεκινήσει ήδη το τρέξιμο, εγώ δεν ήξερα τι διαδικασία, ήξερα μόνο ότι ήθελα να παίξω μπάσκετ. Μπήκα σε ένα τσιμεντένιο γήπεδο στην Μπουμπουλίνας, στη Σταυρούπολη και ξεκινήσαμε το τρέξιμο. Από τότε ήρθαν όλα όχι τόσο εύκολα, αλλά με μία ροή, χωρίς να εκβιάσω ή να πιέσω να πετύχω. Πήγα για να διασκεδάσω το παιχνίδι και το ένα έφερε το άλλο. Δεν πίεσα τις καταστάσεις, ούτε εγώ, ούτε ο περίγυρός μου».

Για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε: 

«Αν μπορώ να βάλω μία δύσκολη στιγμή ήταν αυτή στην Καβάλα με τον κόουτς Πρίφτη (σ.σ.: σεζόν 2010-2011). Είχα ξεκινήσει καλά, ενώ προερχόμουν από μια κακή σεζόν. Σε έναν αγώνα Κυπέλλου, είχα παίξει καλά, τόσο σε απόδοση, όσο και σε χρόνο. Μετά από μερικές ημέρες είχαμε ένα φιλικό με τον ΠΑΟΚ και έπαθα χιαστό! Έμενα λίγο έξω από την πόλη μόνος μου, η ομάδα είχε κάποια οικονομικά προβλήματα, είχα την αποθεραπεία, το ότι δεν έπαιζα, δεν ήξερα τι θα ακολουθήσει μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό. Ήταν μία δύσκολη περίοδος, αλλά πήγαινα μέρα με την ημέρα, να είμαι καλύτερα και πιο δυνατός».

Τι θα του λείψει: 

«Θα μου λείψει ο ρυθμός του αγώνα, η στρατηγική, πώς θα παίξουμε. Αλλά και το πριν και το μετά από έναν αγώνα».

Για την επιστροφή του ΠΑΟΚ (και του Άρη) και αν θα ήθελε να είναι ακόμα παίκτης του: 

«Ήταν λάθος στιγμής γέννησης (σ.σ.: γέλια). Είναι δύο συναισθήματα. Επιτέλους το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης ανεβαίνει και από την άλλη, μακάρι να ήμουν λίγο νεότερος να μπορούσα να συμμετέχω στη γιορτή που μακάρι να συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια».

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο ΠΑΟΚ του πράττειν και όχι του λέγειν