Ο ΠΑΟΚ έχει κι άλλους άσους στο μανίκι του!

Ο ΠΑΟΚ πέρασε σαν σίφουνας από τη Βουλγαρία, προσφέροντας μία εικόνα από το μπάσκετ που μπορεί και… οφείλει να παίζει από εδώ και πέρα. Το ζητούμενο, βέβαια, είναι να αποκτήσει αυτή η εικόνα διάρκεια. Γράφει η Όλγα Χιονίδου.

Η Μπάλκαν Μπότεβγκραντ μπορεί να μην αποτελεί το φόβητρο του 4ου ομίλου του EuroCup, ωστόσο ο Δικέφαλος έκανε τη δουλειά του και πέρασε με χαρακτηριστική άνεση από την Botevgrad Arena. Σε ορισμένα διαστήματα, μάλιστα, η αναμέτρηση έμοιαζε περισσότερο με δυνατή προπόνηση παρά με ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Το τελικό 56-79 είναι, κατά μία έννοια, πλασματικό. Κι αυτό γιατί ο ΠΑΟΚ έπαιξε για τρία δεκάλεπτα το μπάσκετ που γνωρίζει και, κυρίως, που έχει τις δυνατότητες να υπηρετήσει. Στην τελευταία περίοδο, ο Αντρέα Τρινκιέρι προχώρησε σε διαχείριση του ρόστερ, δίνοντας περισσότερο χρόνο στον ελληνικό κορμό της ομάδας. Φίλλιος, Κακλαμανάκης και Μήτρου-Λονγκ πήραν λεπτά συμμετοχής, χωρίς πάντως να παρουσιάσουν την ίδια αποτελεσματικότητα με τις βασικές επιλογές του Ιταλού τεχνικού. Κάπως έτσι, η διαφορά περιορίστηκε, χωρίς φυσικά να αλλάξει κάτι ως προς την ουσία της αναμέτρησης.

Αυτό που κρατώ περισσότερο από τη βραδιά στη Βουλγαρία δεν είναι ούτε το εύρος της νίκης ούτε η επιθετική ευστοχία. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ΠΑΟΚ ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του παιχνιδιού, παρά το γεγονός ότι αγωνίστηκε χωρίς τα δύο βασικά του φόργουορντ.

Η απουσία που αλλάζει τις ισορροπίες και η ευκαιρία για ένα διαφορετικό πρόσωπο

Ο τραυματισμός του Τσέντι Όσμαν δεν είναι μία συνηθισμένη απώλεια. Είναι ένα γεγονός που ανατρέπει σημαντικό μέρος της αγωνιστικής λειτουργίας του ΠΑΟΚ. Ο Τούρκος φόργουορντ αποτελούσε το βασικό σημείο αναφοράς στην επίθεση, τον παίκτη που αναλάμβανε τις περισσότερες ευθύνες και στον οποίο κατέληγε συχνά η μπάλα όταν έπρεπε να παρθεί μία κρίσιμη απόφαση.

Η απουσία του για τους επόμενους μήνες υποχρεώνει τον Τρινκιέρι να αναζητήσει διαφορετικές ισορροπίες. Να αναδιανείμει ρόλους, να διαφοροποιήσει επιθετικές συνήθειες και να βρει τρόπους ώστε η ομάδα να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς τον σημαντικότερο επιθετικό της πόλο.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των τελευταίων δύο αναμετρήσεων.

Τόσο απέναντι στους Βίκος Φalcons όσο και στη Βουλγαρία, ο ΠΑΟΚ έμοιαζε πιο απελευθερωμένος. Όχι μόνο στο επιθετικό κομμάτι, αλλά συνολικά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το παιχνίδι. Η μπάλα κυκλοφορούσε καλύτερα, οι αποφάσεις έρχονταν πιο γρήγορα και αβίαστα και περισσότεροι παίκτες έβγαιναν μπροστά, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες.

Σαν να έχει αλλάξει κάτι όχι μόνο σε τακτικό, αλλά και σε πνευματικό επίπεδο.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υποστηρίζω ότι ο ΠΑΟΚ είναι καλύτερος χωρίς τον Όσμαν. Κάθε άλλο. Μιλάμε για έναν παίκτη με τεράστια ποιότητα, εμπειρία και προσωπικότητα, η απουσία του οποίου δύσκολα μπορεί να καλυφθεί. Αυτό που διακρίνω, όμως, είναι μία διαφορετική αντίδραση από την υπόλοιπη ομάδα. Ο τραυματισμός του Τούρκου φαίνεται πως λειτούργησε ως αφορμή για μεγαλύτερη συσπείρωση, με αρκετούς παίκτες να αντιλαμβάνονται ότι ήρθε η στιγμή να κάνουν το δικό τους step up.

Μέχρι πρότινος, μεγάλο μέρος της επιθετικής λειτουργίας είχε ως τελικό αποδέκτη τον Όσμαν. Η ομάδα αναζητούσε τον τρόπο να του δώσει την μπάλα στις κατάλληλες συνθήκες, ιδιαίτερα στις τελευταίες κατοχές. Τώρα, οι ευθύνες μοιράζονται διαφορετικά. Περισσότεροι παίκτες αισθάνονται ότι έχουν χώρο να εκφραστούν, να εκτελέσουν και να πάρουν αποφάσεις.

Αυτό, τουλάχιστον, δείχνουν τα πρώτα δείγματα.

Δεν αρκούν, όμως, δύο παιχνίδια για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα. Ούτε οι Βίκος Φalcons ούτε η Μπάλκαν διαθέτουν την ποιότητα και τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να δοκιμάσουν πραγματικά τις αντοχές ενός ελλιπούς ΠΑΟΚ.

Το μεγάλο τεστ έρχεται την επόμενη εβδομάδα στη Μανρέσα. Εκεί ο Δικέφαλος θα βρει απέναντί του μία σαφώς πιο απαιτητική ομάδα, με ποιότητα, σκληράδα και μεγαλύτερη ικανότητα να τιμωρεί τα λάθη. Στην Καταλονία θα φανεί σε μεγαλύτερο βαθμό αν αυτή η πιο ελεύθερη επιθετική προσέγγιση μπορεί να αποδώσει και απέναντι σε αντιπάλους υψηλότερου επιπέδου.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να παίζεις απελευθερωμένα όταν το παιχνίδι εξελίσσεται σε παράσταση για έναν ρόλο και άλλο να διατηρείς την ίδια αυτοπεποίθηση όταν ο αντίπαλος σε πιέζει, σου χαλάει τις συνεργασίες και σε αναγκάζει να πάρεις δύσκολες αποφάσεις.

Ας σταθούμε, όμως, και σε ορισμένα πρόσωπα που έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο Κάιλ Αλεξάντερ δείχνει να βρίσκει σταδιακά τα πατήματά του. Στη Βουλγαρία ήταν δραστήριος και αποτελεσματικός στην άμυνα, προσφέροντας ενέργεια, αθλητικότητα και σημαντικές παρεμβάσεις. Είναι ένας παίκτης που μπορεί να δώσει διαφορετική διάσταση στην αμυντική λειτουργία του ΠΑΟΚ, αρκεί να αποκτήσει σταθερότητα στην απόδοσή του.

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον είχε η εμφάνιση του Ντονάτας Μοτιεγιούνας. Ο Λιθουανός πραγματοποίησε, κατά την άποψή μου, το καλύτερό του παιχνίδι με την «ασπρόμαυρη» φανέλα. Είχε πιο ενεργό ρόλο στην επίθεση, οι συμπαίκτες του τον αναζήτησαν περισσότερο και εκείνος ανταποκρίθηκε. Δεν περιορίστηκε στις προσπάθειες κοντά στο καλάθι, αλλά εκτέλεσε και από την περιφέρεια, δείχνοντας την αυτοπεποίθηση που του έλειπε στις προηγούμενες εμφανίσεις.

Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η απάντησή του σε ερώτηση του PAOK Basket σχετικά με όσα του είπε ο Αντρέα Τρινκιέρι μετά το παιχνίδι. «Είναι σημαντικό το γεγονός ότι επικοινωνεί μαζί μου και είναι ανοιχτός στον διάλογο. Αυτό μου δίνει μια επιπλέον ώθηση, καθώς καταλαβαίνω καλύτερα πώς θέλει να παίζω και τι περιμένει από εμένα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση λέει αρκετά. Ο Τρινκιέρι δείχνει να πιστεύει στον Μοτιεγιούνας και να έχει την υπομονή να περιμένει όσα μπορεί να του προσφέρει. Άλλωστε, πρόκειται για έναν ψηλό με ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά, που χρειάζεται χρόνο για να βρει ρυθμό, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της ομάδας και να αποκτήσει την απαραίτητη αγωνιστική ετοιμότητα.

Δεν θα βιαστώ να μιλήσω για αγωνιστική αναγέννηση έπειτα από μία καλή εμφάνιση απέναντι στην Μπάλκαν. Ωστόσο, εάν ο Λιθουανός συνεχίσει να ανεβάζει την απόδοσή του, θεωρώ ότι μπορεί να εξελιχθεί σε μία ιδιαίτερα χρήσιμη λύση για τον ΠΑΟΚ. Και σε αυτή τη φάση της σεζόν, κάθε επιπλέον αξιόπιστη επιλογή έχει τη σημασία της.

Σημαντική ήταν και η απουσία του ΡαϊΚουάν Γκρέι, ο οποίος αναμένεται να επιστρέψει στην αναμέτρηση με την Καρδίτσα. Το κενό του Αμερικανού έφερε περισσότερες ευθύνες για τον Νίκο Χουγκάζ, που κλήθηκε να αναλάβει πρωταγωνιστικότερο ρόλο στη θέση «4». Με επτά πόντους και τέσσερα ριμπάουντ, ο Έλληνας φόργουορντ είχε θετική παρουσία και έδειξε ότι μπορεί να προσφέρει όταν του δοθεί η ευκαιρία. Μοιράστηκε τον χρόνο με τον Μπεν Μουρ, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε σε έναν ρόλο που δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στα φυσικά του χαρακτηριστικά και δεν κατάφερε να ξεχωρίσει.

Και φυσικά, δεν γίνεται να προσπεράσουμε τον Μπριν Ταϊρί. Ο Αμερικανός συνεχίζει να αποτελεί μία από τις πιο σταθερές επιθετικές απειλές του ΠΑΟΚ. Στο Μπότεβγκραντ ήταν πραγματικά «καυτός» από την περιφέρεια, με τέσσερα εύστοχα τρίποντα στο πρώτο ημίχρονο. Δεν ήταν μόνο οι πόντοι του. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα μεγάλα σουτ του έδιναν αυτοπεποίθηση στους συμπαίκτες του, ενέργεια στην ομάδα και ακόμη μεγαλύτερη πίεση στην αντίπαλη άμυνα.

Με τον Όσμαν εκτός δράσης, ο Ταϊρί είναι, κατά τη γνώμη μου, ο παίκτης που μπορεί να αναλάβει την επιθετική ηγεσία του Δικεφάλου. Να γίνει εκείνος που θα ενώσει τα κομμάτια του παζλ, όχι απαραίτητα κάνοντας τα πάντα μόνος του, αλλά αποτελώντας το σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο θα λειτουργούν οι υπόλοιποι. Και κάτι ακόμη. Το ξέσπασμά του στους πανηγυρισμούς μπροστά στο πέταλο των οργανωμένων φιλάθλων δεν πέρασε απαρατήρητο. Ήταν μία αυθόρμητη αντίδραση, από εκείνες που δείχνουν ότι ένας παίκτης απολαμβάνει πραγματικά το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Ο Ταϊρί δείχνει να νιώθει… ΠΑΟΚ. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αυτή είναι η εντύπωση, που μου άφησε η εικόνα του στη Βουλγαρία.

Η απαιτητική συνέχεια

Από εδώ και πέρα, πάντως, αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται συνέπεια, σταθερότητα και ισορροπία. Χρειάζεται να διατηρήσει την ενέργεια που έβγαλε στο Μπότεβγκραντ, χωρίς να παρασυρθεί από την άνεση με την οποία ήρθε η νίκη.

Πρώτος σταθμός η Καρδίτσα (14/11), μία ομάδα που αξίζει τον σεβασμό του αντιπάλου της. Κάνει και φέτος σημαντική προσπάθεια, διαθέτοντας έναν εξαιρετικό προπονητή, τον Νίκο Παπανικολόπουλο, που έχει δείξει τη δουλειά του τα προηγούμενα χρόνια. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο υποτίμησης. Ούτε τώρα ούτε σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της χρονιάς.

Καρδίτσα, Μανρέσα (18/11) και στη συνέχεια το ντέρμπι με τον Άρη (21/11). Τρεις αναμετρήσεις με διαφορετικές απαιτήσεις, αλλά με κοινό παρονομαστή την ανάγκη για συγκέντρωση και αγωνιστική συνέπεια.

Ο ΠΑΟΚ δεν πρόκειται να βρει τίποτα στρωμένο μπροστά του. Θα χρειαστεί να δουλέψει, να παλέψει και, κυρίως, να αποδείξει ότι η εικόνα της Βουλγαρίας δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα της αδυναμίας του αντιπάλου, αλλά ένα δείγμα της αγωνιστικής ταυτότητας που επιχειρεί να διαμορφώσει.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να παίξει ο ΠΑΟΚ ένα καλό παιχνίδι. Είναι να μάθει να παίζει καλά ακόμη και όταν οι συνθήκες δεν τον ευνοούν.

ΥΓ. Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτόν τον κόσμο; Η εξέδρα στη Βουλγαρία ήταν πραγματικά μαγική. Οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ τραγουδούσαν ασταμάτητα, μετατρέποντας την Botevgrad Arena σε μία μικρή εκδοχή του PAOK Sports Arena. Οι Βούλγαροι παρακολουθούσαν σχεδόν αποσβολωμένοι, με αρκετούς να βγάζουν τα κινητά τους και να καταγράφουν όσα συνέβαιναν στην «ασπρόμαυρη» κερκίδα.

Ήταν μία από εκείνες τις βραδιές που σου υπενθυμίζουν πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει η ατμόσφαιρα ενός αγώνα όταν ο κόσμος συμμετέχει τόσο έντονα. Μακάρι να δούμε ανάλογη εικόνα και στην Καρδίτσα, όπου η ΚΑΕ ΠΑΟΚ έχει εξασφαλίσει εισιτήρια για τους φιλάθλους της ομάδας.

Και γιατί όχι, να επαναληφθεί το σκηνικό και στην Καταλονία. Να ταξιδέψουν φίλοι του Δικεφάλου από την Ελλάδα, αλλά και από χώρες της κεντρικής Ευρώπης, δημιουργώντας ένα μικρό Παλατάκι στο Pavelló Nou Congost. Υπάρχουν, άλλωστε, διαθέσιμες θέσεις στο τσάρτερ της ΚΑΕ ΠΑΟΚ.

Η παρουσία του κόσμου είναι μία πραγματική πηγή ενέργειας για την ομάδα. Αυτό φάνηκε και στη Βουλγαρία, όπου ακόμη και οι ίδιοι οι παίκτες του ΠΑΟΚ έμοιαζαν εντυπωσιασμένοι, στρέφοντας διαρκώς το βλέμμα προς την εξέδρα. Και τέτοιες εικόνες, τελικά, μένουν περισσότερο από ένα αποτέλεσμα.