Το μεγαλύτερο στοίχημα αρχίζει τώρα

Το sold out στα εισιτήρια διαρκείας, με χιλιάδες φίλους του ΠΑΟΚ να περιμένουν ακόμη στην ψηφιακή ουρά για ένα «μαγικό χαρτάκι», δεν αποτέλεσε έκπληξη. Για όσους ζουν την καθημερινότητα της πόλης του μπάσκετ, ήταν σχεδόν αναμενόμενο. Η σπίθα είχε ήδη ανάψει. Το μόνο που απέμενε ήταν να γίνει φωτιά.

Για όσους έχουν περάσει τα σαράντα, όλο αυτό ξυπνά γνώριμες εικόνες. Επιστρέφουν νοερά στα παιδικά, εφηβικά και νεανικά τους χρόνια, όταν η Θεσσαλονίκη ζούσε και ανέπνεε για το μπάσκετ. Οι γεμάτες εξέδρες, οι ευρωπαϊκές νύχτες, η αίσθηση ότι κάθε παιχνίδι ήταν ένα γεγονός για ολόκληρη την πόλη.

Έπειτα ήρθε η παρακμή. Οι ομάδες της Θεσσαλονίκης αδυνατούσαν πλέον να ακολουθήσουν το πολιτικό, οικονομικό και αθλητικό κέντρο της χώρας, μέσα σε ένα περιβάλλον που μόνο ισότιμο δεν ήταν. Σιγά σιγά, το μπάσκετ έχασε τη θέση που κατείχε στη συλλογική συνείδηση της πόλης.

Οι βραδιές της Γενεύης, της Τεργέστης και της Βιτόρια παρέμεναν για χρόνια κλεισμένες στο συρτάρι της νοσταλγίας. Μέχρι που ήρθαν οι δύο συνεχόμενοι χαμένοι τελικοί απέναντι στην Μπιλμπάο. Η κατάληξη ήταν πικρή, όμως ξύπνησε κάτι που έμοιαζε να έχει αποκοιμηθεί.

Έφερε ξανά στην επιφάνεια τη συλλογική μνήμη ενός λαού που θυμήθηκε πώς είναι να ζει για ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, να γεμίζει το Παλατάκι και να περιμένει μια μεγάλη μπασκετική βραδιά. Η Μπιλμπάο δεν χάρισε το τρόπαιο, αλλά επανέφερε τον ΠΑΟΚ εκεί όπου ιστορικά ανήκει: στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού του ονείρου.

Όλα αυτά έφεραν ξανά τον κόσμο κοντά στον μπασκετικό ΠΑΟΚ.

Όμως το πραγματικά μεγάλο στοίχημα δεν είναι το sold out.

Υπάρχουν ολόκληρες γενιές φίλων του ΠΑΟΚ που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τι πραγματικά σημαίνει μπασκετικός ΠΑΟΚ. Δεν γνώρισαν ποτέ την κουλτούρα που χαρακτήριζε το άθλημα, ούτε τη διαφορετική νοοτροπία που υπήρχε γύρω από αυτό. Και ακόμη και όσοι τη βίωσαν, πολλές φορές κουβαλούν αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, σε έναν μπασκετικό κόσμο που έχει αλλάξει ριζικά.

Αυτό είναι που πρέπει να ξαναχτιστεί.

Δεν αρκεί να γεμίζει το γήπεδο. Η επιτυχία δεν θα κριθεί μόνο από τους αριθμούς στις εξέδρες, αλλά από το αν η μεγάλη μάζα των φιλάθλων, πέρα από τους 1.000 ή 2.000 ανθρώπους που κράτησαν όρθιο το τμήμα όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια, θα αποκτήσει ξανά μπασκετική κουλτούρα.

Κουλτούρα στον τρόπο που παρακολουθεί έναν αγώνα. Στον τρόπο που πανηγυρίζει, που διαμαρτύρεται, που σέβεται το παιχνίδι. Στο πού επιλέγει να καθίσει, στο πώς συμμετέχει στην ατμόσφαιρα, στο να στηρίζει την ομάδα απέναντι στον Προμηθέα, τη Ρίτας ή τη Μανρέσα με την ίδια ένταση που θα τη στηρίξει απέναντι στον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό.

Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη μόνο από περισσότερους φιλάθλους.

Έχει ανάγκη από περισσότερους μπασκετικούς φιλάθλους.

Το επόμενο μεγάλο βήμα δεν είναι να αγαπηθεί μόνο η ομάδα. Είναι να αγαπηθεί ξανά το ίδιο το άθλημα.

Όσοι βρίσκονται χρόνια στο PAOK Sports Arena καταλαβαίνουν ακριβώς τι σημαίνει αυτό.

Το πραγματικό στοίχημα της επόμενης ημέρας δεν είναι να γεμίσει το Παλατάκι. Αυτό έχει ήδη επιτευχθεί.

Το πραγματικό στοίχημα είναι να διαμορφωθεί ξανά μια ισχυρή μπασκετική κουλτούρα στις εξέδρες του ΠΑΟΚ. Να μάθει η νέα γενιά τι σημαίνει να ζεις το παιχνίδι και να θυμηθεί η παλιά πώς ήταν όταν η Θεσσαλονίκη ήταν πραγματικά η πόλη του μπάσκετ.

Γιατί οι τίτλοι έρχονται και φεύγουν.

Η κουλτούρα είναι αυτή που κρατά έναν σύλλογο ζωντανό για δεκαετίες.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η μέρα που χάσαμε και την τελευταία μας δικαιολογία